We zijn erg blij dat Yannick zijn contract heeft verlengd. Het is een bijzonder jaar. Het orkest is in topvorm. We werken hard met Yannick en dat werpt zijn vruchten af. Net zoals in een relatie is het zo dat nadat je op een roze wolk hebt gezeten er een tijd komt waarbij de realiteit even goed om de hoek komt kijken. Het is dan een periode van balans zoeken. Gaan we samen door of nemen we afscheid. Het mooie is dat wanneer het echt goed zit er een moment komt waarop het allemaal heel duidelijk is. We gaan door. En dit moment is waarin wij nu met Yannick en ons orkest verkeren. Na een bijzonder tournee en zeer bijzonder benefiet concert, mooie concerten met Brahms en Beethoven en nu alweer een opera, kan ik alleen maar zeggen dat iedereen blij is. Blij dat het zo goed gaat met dit geweldige orkest.
Yannick
May 1st, 2010Goed nieuws voor Hannah Max
February 15th, 2010Afgelopen vrijdag laat in de middag bereikte ons het fantastische nieuws dat de verzekering de behandeling voor Hannah Max gaat betalen.
We hebben met de musici besloten om het benefiet concert gewoon door te laten gaan en het geld ten goede te laten komen aan een stichting voor kinderen met een gelijkaardige ernstige ziekte. Zo kunnen we nog meer ernstige zieke kinderen helpen. Iedereen doet belangeloos mee en de doelen heeft ook de zaal gratis ter beschikking gesteld.
We hopen dat u samen met ons en onze chefdirigent Yannick Nézet-Séguin en topvioliste Janine Jansen het benefiet concert tot een groot succes wilt maken. Komt u allen op 6 maart naar dit unieke concert.
Kaartjes kunt bij de kassa van de doelen bestellen.
Hopelijk tot 6 maart!
Help Hannah Max concert
February 12th, 2010Ik wil heel graag uw aandacht vestigen op het benefiet concert op 6 maart aanstaande. Het 11 jarige dochtertje van Rachel Browne 1e violiste en Randy Max paukenist in ons orkest is ernstig ziek. Zij heeft Neuroblastoma, een zeldzame vorm van kinderkanker. Haar overlevingskansen zijn slechts 30%. In Nederland is zij uitbehandeld. In Amerika is er nu een nieuwe therapie, die haar overlevingskansen verdubbelen. Haar arts hier in Nederland heeft haar aangeraden deze therapie te ondergaan. Deze therapie is al goedgekeurd, alleen kost het heel veel geld. De verzekering heeft nog geen beslissing genomen om dit te betalen of niet. Helaas kan Hannah niet op dit besluit wachten en moet zij nu behandeld worden, wil het zin hebben. Wij willen heel graag onze collega’s en hun dochtertje helpen, maar hebben ook helaas de financi”ele middelen hier niet voor.
Wel kunnen wij mooie muziek maken. We hebben toen bedacht om een benefiet concert te geven. Zelfs twee benefiet concerten. Eentje in Philadelphia met een kleine ensemble wanneer het orkest op tournee in Amerika is en eentje hier in Rotterdam. Onze chef dirigent Yannick en topvioliste Janine Jansen hebben meteen hun mederwerking toegezegd en zullen net als wij belangeloos meewerken. Ook de doelen is zo aardig geweest om de zaal ons gratis ter beschikking te stellen.
Nu hebben we uw hulp nodig. Komt u naar het concert op 6 maart. De kaartjes kosten 55 euro per stuk. Elke cent komt ten goede aan de behandeling van Hannah Max. Indien u niet naar het concert kunt komen maar toch graag een donatie wilt doen, dan is dit mogelijk via haar website www.helphannahmax.com (onder het kopje links kunt u meteen naar haar website gaan). Hier kunt u ook meer lezen over haar en haar situatie. Kaartjes kunt u kopen bij de kassa van de doelen.
Helpt u ons om Hannah Max te helpen, we zullen u zeer dankbaar zijn.
Trots op mijn orkest
February 7th, 2010Vrijdag 5 februari 2010 naar het concert met Yannick geweest. Zo trots ben ik op ons orkest en onze chefdirigent. Ze hebben zo mooi gespeeld. Met elan, met perfectie, met een fantastische drijfkracht.
De eerste helft zat ik boven in de loge, waar wij als musici veel zitten als we een gedeelte luisteren. Soms zijn we bijvoorbeeld vrij van het soloconcert omdat er minder strijkers en blazers nodig zijn. Als het interessant is dan gaan we vaak even luisteren. Het was voor mij de eerste keer sinds de verbouwing dat ik daar zat. Het was dus extra interessant voor mij. Ik moet zeggen dat ik het nu in de loge niet prettig vond voor de balance van het orkest. Het is altijd wat vertekend omdat een aantal groepen naar je toe spelen en andere groepen juist van je af. Maar nu de akoestiek helderder is geworden, kon je in de loge ,werkelijk de voetstappen van de slagwerkers horen, als ze moesten opstaan om iets te spelen. Dat was iets te veel van het goede. Daarbij hoorde je ook nog eens geluiden van kabels boven het podium. Dat horen wij overigens ook wel eens op het podium.
Één keer was het zelfs zo erg dat iedereen opsprong omdat we bang waren dat er iets naar beneden zou komen vallen. Dat was net na de verbouwing. Nu moet ik zeggen wel zeggen dat ik met iedereen bedoel, die een duur instrument had. Het was interessant te zien wie opsprong en meteen duidelijk waar de dure instrumenten zaten.
Na de pauze ben ik in de zaal gaan zitten achter het marmer. Dat was een veel betere balance en heerlijk om naar Heldenleben te luisteren. Igor, onze concertmeester speelde de solo met grote warmte in zijn klank, zo mooi, daar hou ik van. De hoorns speelde met hun mooie ronde warme klank en ook ode aan de fluitgroep met hun moeilijke motiefjes die zij steeds beginnen en overgenomen worden door de strijkers. Alle blazers en slagwerkers waren op hun top en zo ook de strijkers die met grote kracht en virtuositeit speelden en dit met minder strijkers dan eigenlijk door Strauss voorgeschreven. Dan weet u hoe hard zij hebben moeten werken om op te boksen tegen al die blazers en slagwerkers. En niet te vergeten onze Chefdirigent die werkelijk alles uit ons orkest haalde wat er in zit en een mooie interpretatie van Heldenleben neerzette.
Alom een topconcert. Zo’n concert waarbij ik vereerd ben dat ik deel uit maak van dit orkest.
Een klein interessant detail. Ik ga niet zeggen wie het van de musici is, dat kunt u bij een volgend concert zelf uit gaan zoeken. Tijdens het erg lange intermezzo van Verbeij naar Ravel’s linkerhand pianoconcert, zag ik dat wij een duracell konijntje in onze gelederen hebben. U kent die reclame vast wel. Ik ben benieuwd of u weet wie ik bedoel.
Dat is het leuke als je zelf weer een keer in de zaal zit, dan kun je je collega’s van alle kanten zien en niet alleen de interessante trekjes van collega’s in de buurt zien maar werkelijk van iedereen.
Ik speelde niet mee want ik heb ouderschapsverlof voor het tournee. Met pijn in mijn hart, want ik hou van tournees en zeker met zulke mooie programma’s en met onze Chefdirigent. Maar ik zou ook met grote pijn in mijn hart weg zijn gegaan en ons grote kleintje achtergelaten hebben. We noemen hem nog steeds kleintje maar hij is al echt groot. Hij loopt, nee rent, hij eet al bijna helemaal zelf, hij begint te praten en begrijpt al zoveel. Het orkest gaat op tournee en Nicolai moet zijn amandelen eruit laten halen. En daar wil ik bij zijn. Dan is ouderschapsverlof toch echt een uitkomst.
Komende week zit ik gewoon weer in het orkest wanneer James Gaffigan er is. Daar kijk ik ook naar uit. James is nu twee keer bij ons geweest en ik kan u vertellen dat behalve een goede dirigent hij ook een erg gezellig jongen is. We hebben een paar leuke huisfeestjes met hem gehad. Maar daarover volgende week meer.
Frans Brüggen
January 28th, 2010Weer enige tijd geleden dat u wat van mij gehoord heeft. Dit keer was het geen debet van mijn zijde maar van de server waarop deze website draait. Te populair geworden en dus interessant voor hackers, waardoor mijn weblog in de avonduren niet te bereiken was.
De afgelopen twee weken waren interessant omdat we met Frans Brüggen hebben gewerkt. Frans Brüggen werkt op de authentieke manier, zoals de meesten van u wellicht wel zullen weten. Dit houdt in dat hij uitgezocht heeft hoe vroeger Mozart, Beethoven en hun tijdgenoten werden uitgevoerd.
Het is alsof wij proberen Nederlands spreken zoals het een paar eeuwen terug werd gesproken. Voor ons orkest zeer interessant omdat het ook een ander licht werpt op hoe de muziek gespeeld kan/moet worden.
Een aantal franjes zoals bijvoorbeeld vibrato worden eruit gehaald. Als we bij de taal blijven dan zou u dit kunnen vergelijken met nieuwe woorden die onze taal zijn binnengeslopen en veelal uit het engels voortkomen. Andere franjes, zoals bijvoorbeeld trillers worden er weer bijgehaald. Dit zou u kunnen vergelijken met oude woorden veelal uit het frans, die wij op dit moment niet meer gebruiken of die wij nu anders schrijven.
Ook grammaticaal geeft Frans Brüggen ons een andere kijk op de muziek. Waar stopt een zin, waar gaat het door, hoe lezen wij een tekst/ muziekstuk, waar lezen we met een lange toon waar met een korte toon.
Eerder in mijn weblog schreef ik u al dat hier grote ruzies over kunnen ontstaan. Sommigen zijn streng in de leer, anderen gematigd en weer anderen staan ver van het geloof/leer af.
Ik ben gematigd in de leer. Ik vind het interessant, het laat je nadenken wat een componist bedoeld heeft. Toch laat het je ook nadenken over wat een componist wellicht anders zou hebben gedaan als hij de mogelijkheden van de instrumenten in deze tijd zou hebben gekend, als hij geweten had van de technieken van deze tijd.
Het mooie met Frans Brüggen vind ik dat iedereen altijd alles van hem aanneemt, met welke regel en uitzonderingen op deze regels hij ook komt . Hij is de kenner van oude muziek en zover ik weet niemand in ons orkest weet zoveel hierover als hij.
Na een concert ben ik dan ook naar hem toe gegaan om te vragen waar het idee vandaan kwam om op bepaalde plekken in de muziek ponticello te spelen, (dit is met je strijkstok heel erg dicht bij de kam spelen, een stukje hout wat op een kam lijkt en waarop de snaren rusten). Hij lachte en zei dat komt van mij, dat heb ik uitgevonden. Ik lachte naar hem terug en zei, ziet u, u kunt ons alles vertellen wat u wilt, want wij kennen niet alle regels en zullen alles doen wat u vraagt of het nu waar is of niet. Hier moest hij ook hard om lachen.
Frans Brüggen is een man met grote humor. Dat maakt het ook leuk met hem te werken.
Vanaf nu mogen we weer vibrato gebruiken en wil ik u het volgende concert aanraden. 440Hz, een kamerorkest betaande uit leden van het RPhO speelt aanstaande zaterdag in de Pelgrimskerk in Delsfshaven te Rotterdam. Floris Mijnders, onze solocellist van RPhO speelt solo. Floris is voor mij één van de beste cellisten die er zijn. Hij had net zo goed solist kunnen worden, maar ik ben blij dat hij ook groot hart heeft gehad voor het orkestleven. Als u meer informatie over dit concert wilt kunt u onder het kopje links op 440hz klikken. Helaas zult u mij daar niet zien, want ik ben weer ziek. Dat is het enige nadeel van een kindje dat ook naar de creche gaat. Waren we in huize Sciarone-de Been nooit ziek, nu komt het toch regelmatig voor.
Een mysterieuze of perfecte vrouw, waar kiest u voor?
January 3rd, 2010Op Tweede Kerstdag heb ik erg genoten van de 6e symfonie – de Pastorale – van Beethoven, uitgevoerd door het Concertgebouworkest onder leiding van Bernard Haitink.
Er wordt mij vaak gevraagd welk orkest beter is, het Koninklijk Concertgebouw Orkest (KCO) of het Rotterdams Philharmonisch Orkest (RPhO)?
Het KCO is natuurlijk door een aantal muziekrecensenten net uitgeroepen tot beste orkest van de wereld.
Ik merk dat veel mensen graag zaken willen ordenen en dus ook graag de orkesten in een rangorde willen plaatsen. De musici zelf overigens ook. Waarschijnlijk is dit mensen eigen en geeft het rust te weten hoe we over iets moeten denken. Toch is dit met muziek erg vreemd. Muziek is immers niet iets objectiefs. Natuurlijk zijn er een aantal technische aspecten die je redelijk objectief kunt beoordelen, hoewel ook daarbij smaak om de hoek kan komen kijken.
Maar het meest moeilijke om te kunnen beoordelen wie muzikaal beter is, is de subjectieve, emotionele kant van muziek. Toch kun je over deze emotionele kant, laten we zeggen de persoonlijkheid van het orkest, zeker iets zeggen.
Ik vergelijk het maar met de liefde.
Het KCO speelt en is als een perfecte vrouw: een model, symmetrisch, gaaf, zacht maar met karakter. Als je naar de strijkers kijkt spelen ze allemaal op dezelfde plek van de stok, ze gebruiken evenveel lengte van de stok, alles beweegt in een eenheid. De blazers hebben allemaal een mooie ronde klank, ieder met een eigen individualiteit maar vormen tegelijkertijd een eenheid. De klank is ook transparant, mooi, vormt een eenheid, is gepassioneerd maar met koninklijke gratie.
Het RPhO speelt en is als een mysterieuze vrouw, een mens, asymmetrisch, gehavend, krachtig maar ook met karakter. Als je naar de strijkers kijkt spelen ze niet altijd op dezelfde plek van de stok, gebruiken ze niet altijd allemaal evenveel lengte van de stok, alles beweegt in een veelheid van uitdaging en golven. De blazers hebben allemaal een diepe klank, ieder met een eigen individualiteit en dagen elkaar uit. De klank is daardoor kleurrijk, diep, gepassioneerd met grote pieken en ook met dalen.
Voor wie zou u kiezen, de perfecte of de mysterieuze vrouw? Welke is beter? Wie zal het zeggen.
En daarmee kan ik niet zeggen, welk orkest beter is. Het is waar je van houdt, zoals iedereen zijn voorkeur heeft voor een bepaald type vrouw of man. Het is waar uw hart sneller van gaat kloppen.
Beide typen hebben zo hun voor- en nadelen.
Bij het KCO zul je altijd een goed en soms zelfs een perfect concert hebben, maar soms is het iets te gestroomlijnd, te perfect, wat saai en mis je het onverwachte tijdens een concert.
Bij het RPhO zul je regelmatig voor bijzondere verrassingen komen te staan. Hierdoor kan een concert door risico te nemen naar grote hoogte stijgen, maar juist door risico te nemen en elkaar uit te dagen kan het soms ook goed mis gaan en ontbreekt er soms eenheid tijdens een concert.
Bovenstaande is natuurlijk geheel mijn eigen mening en mijn gevoel over de twee orkesten. Zelf luister ik graag naar beide, juist om de twee buitengewoon verschillende karakters van deze orkesten. Beide orkesten laten mijn hart sneller kloppen maar om verschillende redenen. Wat heerlijk dat je in dit geval van beide mag houden en het ook mag uitspreken. Wat is muziek toch bijzonder.
Concerten Sokhiev en Gautier Capuchon
January 1st, 2010De concerten met Sokhiev waren mooi en spannend. We moesten tijdens de concerten nog wel wat zoeken, maar ik hoop dat we nog heel veel met Sokhiev zullen samenwerken en zo tot grote hoogten zullen stijgen. Dit is een dirigent waar je vaker mee moet werken, zodat alle details op hun plek vallen, elk scharniertje werkt, het een geoliede machine wordt. Wat een fantastische dirigent.
Overigens was de cellist Gautier Capuchon ook fantastisch en was het cello concert van Dutilleux erg mooi. Het werd steeds meer een geheel en er was een grote klik met het orkest en deze cellist. Ik hoop dat we ook met deze jongen vaker zullen werken.
Wat ben ik blij dat ik een muzikant ben en in het Rottedam Philharmonisch speel als je dit soort weken mee maakt.
Ik hoop dat we
Tugan Sokhiev, wat fantastisch
December 10th, 2009Als u deze week de concerten mist, dan mist u een fabuleuze dirigent. Tugan Sokhiev dirigeert deze week.
Met een kleine arrogantie begon hij met ons te werken. Het was meteen duidelijk, hij moest uit dezelfde school als Gergiev komen. Een bepaalde manier van luisteren terwijl het orkest speelt. Eenzelfde manier van werken.
Een groot framewerk wordt uiteengezet. Hij kan tot in detail vertellen hoe hij het wil hebben, maar ook precies vertellen waar het probleem zit. Het is als met het bouwen van een gebouw met een groot bouwmeester aan het hoofd.
De fundering wordt tot in perfectie gemaakt en uitgelegd, de muren worden erop gezet met precisie en grote stabiliteit. Zo wordt het gebouw gebouwd maar daar bovenop worden de ornamenten niet vergeten en mogen de schilders binnen het framewerk met vrijheid te werk gaan. Verder is de bouwmeester constant bezig goed te kijken hoe de grond en de materialen op elkaar reageren en is niet bang om een verandering aan te brengen in het bouwplan als de grond of het materiaal daarom vraagt, om de fundering of de ornamenten beter tot hen recht te laten komen.
De bouwmeester is in dit geval Tugan Sokhiev. De schilders, wij de musici. Het bouwplan, de partituur. De fundering, onze techniek op het instrument. De ornamenten, onze interpretatie en ziel voor een bepaald gedeelte in de muziek, een frase of zin genoemd.
We worden tot het uiterste uitgedaagd. De ego’s worden opzij gezet. Het is totaal duidelijk wat de fundering is, waar alles op zijn plaats moet staan en op welke manier en het is precies duidelijk waar de vrijheden genomen mogen worden.
Op deze manier luisteren wij als musici veel beter naar elkaar. We worden ons nog beter bewust van elkaar partijen en spelen alsof in kamermuziekverband op en met elkaar.
Er zit een grote snelheid in de repetitie. Kun je bij sommige andere dirigenten wel eens afdwalen met je gedachten, bij deze dirigent is dit onmogelijk.
Het is voor hem mogelijk om te zeggen dat iets werkelijk afschuwelijk klinkt, zonder dat wij boos worden. Nee, we lachen er zelfs om en geven toe dat dat ook het geval was en zorgen ervoor dat het meteen daarna goed klinkt.
Het is af en toe wel even slikken voor verschillende collega’s. Maar je kunt er niet om heen dat hij wel gelijk heeft en dat hij wat te vertellen heeft. Je wilt leren van deze dirigent.
Een dirigent van dit kaliber, zie je niet vaak.
Onze ego’s zijn opzij gezet voor zo’n talent, zet u uw afspraken opzij en kom van ons concerten op aanstaande vrijdag, zaterdag en zondag genieten.
Wat een fantastische week!!!
Kleine update
December 4th, 2009U heeft even een tijdje niets van mij gehoord. Niet omdat er niets te vertellen is, maar juist omdat er zoveel gebeurd is en omdat het erg druk is met alle verjaardagen in de familie en sinterklaas.
Voor nu heb ik links voor u geplaatst naar opus klassiek en 440hz, die u aan de rechterkant onder het kopje links kunt vinden.
U gaat binnenkort van mij een uitgebreid verslag krijgen over educatie, waar het RPhO de afgelopen veel mee te maken heeft gehad, intern en extern.
We hebben de langste altvioolmop voorbij zien komen (Harold in Italië), waarbij ik ook een klein solo’tje had. Overigens is bovenstaande mop, (Wat is de langste altvioolmop? Harold in Italië), mij door onze eigen altviolisten verteld en niet alleen door eentje maar door meerderen. Binnen de muziekwereld bestaan er vele altviool moppen en de meeste moppen zijn door henzelf verzonnen.
En verder heb ik met het strijkorkest 440hz, bestaande uit musici van het RPhO, weer een concert in de Pelgrimskerk gegeven samen met onze solofluitiste Juliette Hurel
Zie hier een kleine update en ik praat u binnenkort helemaal uitgebreid bij.
Simone Lamsma
November 9th, 2009Vrijdag en zaterdag twee promenade concerten gehad. Dit zijn concerten waarbij ook een presentator tussen de stukken door iets vertelt over de composities, solisten en orkest.
Simone Lamsma speelde met ons als soliste. Op het eerste gezicht een introvert meisje maar niets is minder waar. Ze weet precies wat ze wil en als ze op de viool los gaat, gaat het ook goed los.
Ook ik had haar bij zomergasten even kort gehoord. Zeer goed maar verder deed het me niet zoveel. Ik was dan ook zeer benieuwd hoe het live zou zijn. Een televisie opname en zeker in zo’n kale studio kan zeer misleidend zijn. Natuurlijk kon je horen dat ze een zeer goede violiste was, maar had ze ook dat extra.
Ja, ze heeft dat extra , zeer muzikal, ze staat boven de muziek en ze heeft ook dat extra op concerten. Ze heeft het totaalpakket en ja ze heeft zoals Henk Jan Smit zegt authenciteit, de Xfactor. Ze is zichzelf, ze is Simone Lamsma en daar is ze trots op. Ze gaat haar eigen gang en heeft het zelfvertrouwen alles op haar manier te doen.
Ik vind het ook ongelofelijk dat zij niet veel eerder is ontdekt en niet al overal over de hele wereld met alle orkesten speelt, maar het zal niet lang meer duren verwacht ik. En Japie (zoals wij hem in de muziekwereld noemen) heeft haar al goed geholpen. Dat is toch erg chic van hem.
Zo zie je maar dat het alleen winnen van competities niet helpt, dat zelfs een cd opname niet altijd helpt. Je hebt toch wat kruiwagens nodig en een paar mensen die in je geloven.
Het Rpho heeft dat gedaan, zij stond al bij ons geboekt voordat ze in zomergasten stond.
Het Rpho heeft ook de naam veel jonge solisten en dirigenten te ontdekken.
Zo ook weer met Yannick. Deze concerten, afgelopen week waren daar ook weer een goed voorbeeld van. Aan het begin van de week was ik een beetje sceptisch over de week. Al die korte stukjes, een schnabbel programma, zoals we dat zeggen. Een schnabbel is een concert wat je naast je gewone werk doet en meestal goed verdient. Op schnabbels speel je meestal veel stukken die erg bekend zijn, maar die niet altijd voor ons als musici even interessant zijn om te spelen.
Gaandeweg tijdens de repetities werd het steeds interessanter. Yannick maakte er echt werk van en zoals hij de Bolera aanpakte was subliem. Een perfect tempo, dat onze slagwerker Ronald ook werkelijk fantastisch volhield, en daarop de soli, met enige vrijheid maar met de strakke sensualiteit en doorgerichtheid van een echte Don Juan.
Ja we hadden twee fantastische concerten, met twee jonge grootheden. Simone en Yannick.
